Klik op de bal om terug te gaan

Hoe ziet de binnenkant van het oog eruit?!

Door met een van de apparaten door het transparante gedeelte van het oog te kijken door de pupil heen, kan de optometrist de fundus (achterkant van het oog) in kaart brengen. De pupil is een opening in het oog dat er als een zwarte vlek uitziet. Dit komt omdat het licht dat het oog door deze opening binnengaat niet gereflecteerd wordt weer terug naar buiten. Bij rode ogen op een foto wordt het licht wel gereflecteerd en wel zo dat het precies terug kaatst in je eigen oog. Je ziet dan een rode pupil. Deze rode kleur wordt veroorzaakt door de bloedvaten. Een optometrist kan dus o.a. de bloedvaten in je oog bestuderen. Aan de hand hiervan kunnen talrijke afwijkingen die normaal (nog) niet te zien zijn worden ontdekt. Maar hij kijkt niet alleen naar de bloedvaten. Door speciale technieken weet hij zelfs abnormale veranderingen in de vele onderliggende lagen van het oogweefsel te ontdekken. Door veel training en een intensieve studie van 4jr. heeft de optometrist een dermate niveau dat hij zelfstandig een diagnose kan stellen en indien nodig zal hij doorverwijzen naar de juiste specialist.

Het afzoeken van het oog door de verschillende lagen heet "screenen". Standaard brengt de optometrist het gehele oog in kaart. Of het nu om een bril gaat of suikerziekte.

Hiernaast ziet u een normale fundus. Door een aantal "landmarks" weet de optometrist of er iets aan de hand is met het oog of het lichaam of dat er niets abnormaal in het oog te zien is.

Laten we de foto eens nader bekijken. Men moet de foto niet als een plat vlak zien. De buitenkant van de foto is richting de voorkant van het oog, de pupil. Gezien de vorm van het oog dat bolvormig is, is dus de buitenkant van de foto eigenlijk kleiner in omtrek in werkelijkheid, dan iets meer naar het midden van de foto. Het centrum van de foto is de achterkant van het oog.

De grote gele vlek is de blinde vlek. In dit gebied zitten geen receptoren voor licht. Dat betekent dus dat we in dit gebied niets kunnen "zien". Dit wordt de papil genoemd. Dit zit aan de achterkant van het oog. Het is de uitgang voor alle bloedvaten richting de hersenen. Ook verlaten de talrijke zenuwen die het licht omzetten in elektrische signalen het oog om dit in de hersenen wederom om te laten zetten in een beeld met kleur en diepte. De uitgang zit altijd iets aan de neuskant. Dit is dus het rechteroog omdat we voor de pati�nt staan. Door de kleur, grootte, diepte en vorm van de papil zijn afwijkingen te constateren. Dit is een uiterst ingewikkelde beoordeling waarbij de buiging van de bloedvaten ook een rol spelen.

De bloedvaten zijn duidelijk te zien. Met een speciale belichting worden de bloedvaten transparant en kan de dikte van de wand van een bloedvat worden bepaald. Aterio sclerose kan bijvoorbeeld worden ontdekt.

In het midden zien we een vlek die wat donkerder is dan de omgeving. Als u goed kijkt ziet u in het midden van deze donkere vlek een iets roder gebied. Dit is de macula. Hiermee zien we de belangrijkste dingen en lezen we. Het gebied waar dus centraal mee kijken is niet groter dan een speldenknop. Alles hierbuiten zorgt voor het perifere zicht. Het perifere zicht is dat wat je ziet in je ooghoeken terwijl je naar een vast punt kijkt. Men kan zich dus voorstellen als zo’n klein gebied wordt beschadigd door bijvoorbeeld een bloeding, welke grote gevolgen dit heeft voor het zien.

Dit is een foto van een vrouw met suikerziekte. De bloedinkjes zijn duidelijk te zien als rode vage vlekjes. Dit is het linkeroog.

Suikerziekte kan vele afwijkingen in het oog veroorzaken. Dit komt vooral door de veranderde samenstelling van de vloeistoffen in het lichaam. Het oog is hier zeer gevoelig voor. Het oogvocht bijvoorbeeld moet zo helder mogelijk blijven. Ook vinden er vaak bloedinkjes plaats. Bij een vroege constatering hiervan kan grote schade die zelfs tot blindheid kan leiden worden voorkomen. Laserbehandeling is vaak noodzakelijk om de bloedinkjes te stoppen. Kijk maar eens naar de foto en vergelijk hem met de normale.

Natuurlijk zijn er ook veel moeilijker te onderscheiden afwijkingen dan de voorbeelden. Gelukkig zijn daarvoor allerlei apparaten en technieken ontwikkeld die een zeer grote vergroting geven. Vele male groter dan de foto’s laten zien.

Is uw nieuwsgierigheid een beetje gewekt? Klik dan eens hier om te zien wat een optometrist zoal is.